Zašto su vranjski političari bojkotovali okrugli sto o dijalogu o Kosovu i jugu Srbije ?

VRANJE

Lokalne političare u Vranju ne zanima dijalog o Kosovu i kako on utiče na jug Srbije, nisu dobili instrukcije iz Beograda šta da kažu ili nemaju šta da kažu pa su zato danas bojkotovali okrugli sto u ovom gradu organizovan upravo o dijalogu i jugu Srbije, zaključak je onih koji su bili.

 

“Razlog je očigledan, problem je škakljivost pitanja”, smatra Nela Dimitrijević iz DS, jedina sa spiska učesnika koja  se pojavila na okruglom stolu.

“Verovatno su mislili da će morati da donose neke sudbonosne odluke, da daje ne znam kakve izjave  i da stoje iza svojih reči. Pošto meni nije problem da stojim iza svojih reči, ja sam odlučila da dođem, kao što sam i obećala i žao mi je što sam danas ovde jedina. Drugi razlog, zbog koga mislim da danas nema drugih političara,  je loša saradnja sa medijima, osim sa dva lokalna elektronska medija koja inače na ovom gradskom konkursu za informisanje dobiju najveći deo kolača, pa su to, dakle, prorežimski mediji. I  onda se sa njima sarađuje, oni dobijaju izjave i prava je retkost i mislim da je skoro nemoguće videti ili čuti izjavu bilo kog drugog političara iz lokalne vlasti na bilo kom od ovih drugih medija. Što se tiče opozicionih lidera, zaista ne znam zašto ih nema. Po meni je ovo prilika da se čuje glas nekog ko pripada opoziciji, inače nam je teško da dođemo do medija i da nešto kažemo. Tim pre što je tema vrlo značajna” , rekla je Dimitrijević.

Na današnjem okruglom stolu  su svoje učešće potvrdili Zoran Antić , SPS, Dejan Manić , Jedinstvena Srbija, Gradimir Jovanović , PUPS

Perica Janković iz  DS je rekao da će se potruditi da dodje, kao i Igor Andonov iz SDS.

 

Antić je rekao da “nakon obavljenih konsultacija” ipak neće moći da prisustvuje okruglom stolu.

Manić je rekao u telefonskom razgovoru, nekoliko minuta pred početak okruglog stola  da “ima obaveze oko Roma” a Gradimir Jovanović je baš u to vreme “započeo jedan razgovor pa će da dodje kasnije”.

To “kasnije” nije bilo danas.

Za okrugli sto su pozvani, nekima su poruke slate i više puta jer nisu odgovarali na telefonske pozive  Slaviša Bulatović, narodni poslanik,

Dejan Tričković , predsednik Skupštine grada Vranja, Srećko Pejković, načelnik Pčinjskog upravnog okruga.

Nismo dobili nikakvu povratnu informaciju zašto nisu odgovorili na poziv.

Šefica kabineta gradonačelnika Vranja nam je rekla da je on “zauzet ranije preuzetim obavezama”.

Neki bi rekli da se radi o očiglednom i organizovanom bojkotu teme .

 

Dijalog o Kosovu i sve što se tu dešava nema neposrednog uticaja na Vranje ali  posrednog svakako  ima, prvenstveno zbog teritorijalne bliskosti Kosova i Vranja , rekla je Nela Dimitrijević.

“Vranje je malo specifična sredina u odnosu na Bujanovac i Preševo, jer kod nas multietničnost nije zastupljena u toj meri kao u tim sredinama. Praktično u Vranju nema Albanaca, ali Vranje je administrativni, teritorijlani i kulturni i svaki drugi centar Pčinjskog okruga kome pripadaju i te dve opštine, pa je zato i ta povezanost velika. Sve što se dešava na Kosovu reflektuje se na Vranje i to je tako decenijama unazad”, dodala je ona.

” Mnogo je tu rodbinskih, privrednih i svih drugih veza sa Kosovom i kad god se desi bilo kakav problem na Kosovu, bilo kakva sporna situacija Vranje je prvo na udaru za ljude koji dolaze sa Kosova da dođu ovde, što zbog tih nekih veza koje imaju, što zbog toga što im je to prvi veći grad na koji naiđu. Onda se grad suočava sa time da mora da brine o tim ljudima, da im opomogne, da im se nađe u nevolji i to je tako decenijama unazad. Nakon bombardovanja 1999. godine je veliki broj ljudi sa Kosova došao upravo u Vranje. Neki od njih su se trajno nastanili i ostali ovde da žive do dana današnjeg, praktično povećavši broj stanovnika i već su se poprilično uklopili u ovaj način života. Mnogi su otišli dalje, ali je većini ovo bila prva stanica gde su se kraće ili duže vreme zadržali. Upravo zbog toga je nerazdvojivo rešavanje kosovskog problema sa našom teritorijom”.

 

Dimitrijević smatra da bi lokalne ali i političare na centralnom nivou trebalo da zanima i ekonomski aspekt drugačijih odnosa u regionu.

“Vrlo je značajan taj ekonomski aspekt, period tranzicije u prethodne dve decenije nam je doneo jednu novu privrednu dimenziju u smislu osnivanja brojnih malih preduzeća, koja su na Kosovu već postala i privatna velika preduzeća i tu ima mnogo prostora za privrednu saradnju, razmenu i zaradu. To je kamen spoticanja, kada postoji zvanična administrativna linija, a u stvari nezvanična granična i jeste problem uvoz i izvoz”, rekla je Dimitrijević.

Ona smatra da je Kosovo I Metohija “jedno veliko i bogato tržište koje bi značilo sredini kao što je Vranje, koje je siromašno I sa mnogo nezaposlenih. Verujem da u Vranju ima mnogo onih koji bi rado odlazili na posao na Kosovo, u neku od ovih opština gde je srpsko stanovništvo većinsko, pa možda i u onima gde su Albanci većina, jer, recimo, Vranjanci i dalje odlaze povremeno u Gnjilane u kupovinu. Cene su tamo povoljnije, pa kupe osnovne životne namirnice koliko mogu da prenesu, kupe nešto od garderobe… To je taj neki neformalni oblik saradnje koji je sveden na minimalnu meru, a mogao bi da bude veoma značajan i dragocen za Vranje”, rekla je Dimitrijević.

Na pitanje da li vranjace dotiču priče o razmeni teritorija, koje se s vremena na vreme pojavljuju u medijima, Dimitrijević je rekla da se takve priče pojavljuju godinama uunazad.,

“Nekako smo prolazeći kroz sve ove nedaće u prethodnih tridesetak godina oguglali na sve to. Sad više niko na to ne raguje i ne shvata ozbiljno, iako je to realna opasnost. Ali, to je toliko puta već viđeno da nam deluje nerealno. Mislim da je i razmena teritorija nerealna, naročito u varijanti „uzećemo Preševo i Bujanovac, a nećemo dati ništa“. Mislim da nema govora o tome i da tu dolazimo do našeg nacionalnog pitanja i unutrašnjeg dijaloga koji je sveden na najniže moguće grane. Zato nam se i dešava sve ovo što nam se dešava u skorije vreme. Umesto da se problemi rešavaju za stolom u Briselu, kako je i počelo, mi stalno imamo neke provokacije. Stalno se dešavaju neki koraci i potezi sadašnje vlasti od koje narod na Kosovu ima samo štete”, rekla ej ona.

“Ja imam jako izraženo rodoljubivo nacionalno osećanje, ponosna sam na to što sam Srpkinja, ali poslati jedan onakav voz Kosovo… šta sme očekivalo?”.

“ Isto je i provakcija sa odlaskom Marka Đurića na Kosovo. Ako mu je zabranjeno da ode tamo, trebalo je pozvati delegaciju u Briselu i reći „Čekajte, na šta to liči? On je zvanični vladin službenik, on mora da ide na Kosovo!“ A ne silom ga poslati tamo pošto-poto i onda pravimo incident od toga što je uhapšen. Pa naravno da će da ga uhapse! I meni ako neko dođe u kuće, a pritom sam mu zabranila da dođe, zvaću policiju da ga uhapsi”, rekla je Dimitrijević.

Ona smatra da je velika odgovornost medija u ovakvim situacijama.

“ U principu je naše novinarstvo spalo na jako niske grane u toku ove tranzicije i treba mu jedna ozbiljna reforma i treba mu da se probudi iz ovog stanja kliničke smrti. Zaista ne pamtim da je nekada bio ovakav haos i više je nemoguće isfiltrirati informacije”, rekla je Dimitrijević koja se I sama bavila godinama novinarstvom.

 

“U takvoj situaciji, kada se novinarstvom ne bavi samo onaj koji neće, gde je dobar broj ljudi koji se bave medijima vrlo sumnjivog obrazovanja, gde se ulazi u novinarstvo usled nedostatka posla, kao poslednja šansa za posao, nije ni čudo što imamo to što imamo. Tu više nema ni ljudskosti, ni tačnosti informacija, nema objektivnosti… To je nešto što bi svaki novinar morao da ima ugrađen umesto autocenzure u glavi”, samtra Dimitrijević.

Ona kao ključni problem u Vranju označava nezaposlenost.

“Nas je sve manje na svakom popisu. Sve više mladih ljudi odlazi i svi mladi koji odlaze na fakultet odlaze sa ne znam hoću li se vratiti. Malo njih se vraća, ali i oni koji se vrate se vraćaju ovde u jednu beznadežnu situaciju. To je strašno! Na evidenciji našeg zavoda za zapošljavanje imate 70 lekara! To je vrlo ozbiljan fakultet i njih sedamdesetoro je uložilo godine i godine truda. Dobar broj njih je sa vrlo visokim proskem, jer je težak fakultet, pa ili imaju visok prosek ili ga ne završavaju. I sad su došli nakon toga, vratili se ovde i ne mogu da formiraju porodicu zato što ne mogu da obezbede egzistenciju za tu porodicu. Nemaju šta da rade, suočavaju se sa jednim totalnim besmislom svog života, a pri tom se radi o pametnim, mladim, obrazovanim ljudima koji mogu najviše da pruže u tom period”. Oni sad treba da uče i da za nekih deset do petnaest godina država i grad mogu na njih najozbiljnije da računaju. Tom pre što mi u našem zdravstvenom centru imamo brdo problema i afera koje ga prate, imamo i ozbiljan nedostatak lekara. Nije bilo podele specijalizacije godinama, nedostaju specijalisti na skoro svim odeljenjima i njih je manje nego što ih je bilo, a pacijenata je više nego što ih je bilo, jer je narod sve bolesniji”, rekla je Dimitrijević.

Ona je dodala da takav problem sa zapošljavanjem postoji I u drugim profesijama.

“Onda se desi da dođu ljudi iz Beograd i kažu “kod vas svi sede u kafićima i grickaju kašičicu. Naravno da grickaju kašičicu kad nemaju šta da rade. Vrlo rado bi oni umesto toga proveli čitav dan na svom poslu, radeći ono za šta su se školovali, umesto da uzmu od roditelja sto dinar ai da tako provedu dan”.

 

Na pitanje da li mlade vranjance zanimaju teme vezane za Kosovo I Metohiju Dimitrijević je odgovorila potvrdno I dodala da to oni ipak “nisu spremni da se javno izražavaju”.

“ Oni imaju neku ugrađeni strah, naročito u vreme sadašnje vlasti, da će sve što budu rekli protiv njih da se njima obije o glavu. Prosto im se smučila politika svih ovih godina i sve ih je manje u bilo kojoj političkoj stranci, a sve je manje i onih koji su spremni da javno kažu „Ne, ovo nije u redu!“ Koliko god da su obrazovani, pametni, spremni da rade, nisu spremni da se sukobe, radije bi bežali od problema, odnosno radije bi spakovali kofere i otišli u inostranstvo i tamo zaboravili da su ikada živeli u Vranju”, smatra ona.

 

 

Ona kaže da je vrlo teško može da poveruje u navodni spremnost 68 posto Srba da ratuje za Kosovo I Metohiju.

“ Vrlo teško mogu da poverujem u to. Moj suprug je 99’ godine bio aktivni učesnik rata na Kosovu i to je njemu u tom trenutku bilo normalno pitanje nacionalne časti. Međutim, 19 godina kasnije, kada pogledam, za to vreme kada je on bio na Kosovu i samo za jedan vikend došao kući, oni koji su se šetali po Vranju ili su dezertirali i otišli u Solun ili negde drugde, su, kada se sve završilo, došli ovde i prošli mnogo bolje. Neki od njih su uvek na rukovodećim položajima, što je nama lepo stavilo do znanja da je bolje biti dezerter nego ratnik. To nije u duhu srpskog naroda, ali je praksa pokazala da je u sadašnjem trenutku to tako funkcioniše. Ja imam veliki krug poznanika i prijatelja i teško mi je da poverujem u to da je 68% ljudi spremno da ode na Kosovo, kao što mi je teško da poverujem u to da će mene sa mojih 49 godina Vulin naterati da sada idem na obuku za prvu pomoć po petnaesti put u životu”.

Dimitrijević kaže da je “sigurna” da “smo mi blizu rešavanja”.

Ne mogu da kažem konačnog, nećemo mi da rešimo problem Kosova, jer ga nisu rešili ni pre sto godina. Prosto je toliko događaja, naročito u prethodnih godinu dana, da je ovo sada kulminacija. Već počinje da kipi i neminovnost je da se sedne za sto, te se zato i najavljuje nastavak razgovora u Briselu. Mislim da ćemo mi dobiti ponudu od Evrope koju nećemo moći da odbijemo i koja će neko vreme smiriti strasti. Pretpostavljam da će se čitava ova priča završiti formiranjem Zajednica srpskih opština, ali u nekom dužem roku. Mislim da će u narednih mesec-dva morati nešto da se ozbiljnije reši i da se ide na varijantu referenduma i izmene Ustava, da je to neki pravac kojim će naša politika morati da se kreće. U suštini, malo toga će zavisiti od nas. U Briselu treba postaviti pitanje zašto se nešto ne inplementira, zašto nema ZSO, ako je to dogovoreno 2013. godine? Sve ostalo bi značilo ponovo se vratiti u 1999. godinu”.

 

Dimitrijević smatra da je neophodno da se konkretno pomogne Srbima koji žive na Kosovu I Metohiji.

 

 

“Država mora da pomogne ljudima koji su ostali da žive na Kosovu I Metohiji .

Neće im pomoći tako što će im poslati Marka Đurića, njima to ne treba, njima treba da se obnove škole, da se naprave okućnice, da se obezbedi prevoz za decu do škola, da sagrade crkvu da sačuvaju svoj nacionalni identitet, ili da obnove onu koju imaju… Ne treba našim ljudima na Kosovu šareni voz, ma koliko bio lep i skup, treba im svakodnevni voz koji i inače saobraća i s kojim zadovoljavaju neke svoje osnovne civilizacijske potrebe. Treba im podrška države matice, jer ako su već ostali da žive u takvoj sredini, onda je još značajnije da znaju da mogu da računaju na podršku svoje države i na teritoriju koju mi volimo da zovemo naša. Ali, realno, sve manje je naša i sve manje imamo ingerencije na toj teritoriji, ali to su, ipak, naši ljudi i sunarodnici koji se suočavaju sa mnogo većim i značajnijim problemima nego mi ovde”, rekla je Dimitrijević.

 

Pse politikanët e Vranjës e bojkotuan tryezëne rrumbullakët për dialogun mbi Kosovën dhe jugun e Serbisë?

 

Vranjë

 

Politikanët vendorë në Vranjë nuk janë të interesuar për dialogun mbi Kosovën dhe si ndikon në jugun e Serbisë, nuk kanë marrë udhëzime nga Beogradi se çfarë të thonë ose nuk kanë asgjë për të thënë, dhe për këtë arsye e bojkotuan tryezën e rrumbullakët në këtë qytet, të organizuar pikërisht rreth dialogut dhe jugut të Serbisë, ishte konkluzion i atyre që ishin.

 

“Arsyeja është e qartë, problemi është kompleksiteti i çështjes”, mendon Nela Dimitrijeviq nga DS, e vetmja nga lista e pjesëmarrësve që u shfaq në tryezën e rrumbullakët.

 

“Ata me siguri kanë menduar se do të duhej të sillnin disa vendime fatale, se të bënin ku di se çfarë lloj deklaratash dhe të qëndronin pas fjalëve të veta. Meqenëse unë nuk e kam problem të qëndroj pas fjalëve të mia, vendosa të vij, siç edhe kam premtuar, dhe më vjen keq që sot jam e vetmja këtu. Arsyeja e dytë pse unë mendoj se sot nuk ka politikanë të tjerë, është bashkëpunimi i dobët me mediat, përveç dy transmetuesvelokalë, të cilët normalisht në këtë konkurs të qytetit për informim marrin pjesën më të madhe pogaçës, prandaj, këtojanë mediat e pro-regjimit. Dhe pastaj bashkëpunojnë me ta, ata i marrin deklaratat dhe kjo është një gjë e rrallë dhe unë mendoj se është pothuajse e pamundur të shohësh apo të dëgjosh deklaratën e ndonjë politikani tjetër nga pushteti lokal në cilëndo nga këto media të tjera. Sa i përket liderëve të opozitës, me të vërtet nuk e di pse nuk kanë ardhur. Sipas mendimit tim, kjo është një mundësi për të dëgjuar zërin e dikujt që i përket opozitës, përndryshe e kemi të vështirë të arrijmë te mediat dhe të themi diçka. Para së gjithash për shkak se tema është shumë e rëndësishme”, tha Dimitrijeviq.

 

Në tryezën e sotme të rrumbullakët, pjesëmarrjen e vet e kanë konfirmuar Zoran Antiq, SPS, Dejan Maniq, Serbia e Bashkuar, Gradimir Jovanoviq, PUPS. Perica Jankoviq nga DS-i tha se do të përpiqettë vijë, si dhe Igor Andonov nga SDS.

Antiq tha se “pas konsultimeve”, megjithatë nuk do të jetë në gjendje të marrë pjesë në tryezën e rrumbullakët.

Maniq në një bisedë telefonike, disa minuta para fillimit të tryezës së rrumbullakët, tha se kishte “detyrime për Romët”, ndërsa Gradimir Jovanoviq pikërisht në atë kohë “kishte filluar një bisedë dhe se do të vijë më vonë”. Kjo “më vonë” nuk ishte sot.

Për tryezën e rrumbullakët janë ftuar, disaveu kemi dërguar mesazhe disa herë me radhë, për shkak se nuk iu përgjigjën telefonatave, Slavisa Bulatoviq, deputeti popullor, Dejan Triçkoviq, Kryetar i Kuvendit të Vranjës, Sreçko Pejkoviq, kreu i Qarkut Administrativ të Pçinjës. Nuk morëm asnjë reagimpse nuk iu përgjigjën thirrjes. Shefjae kabinetit të kryetarit të Vranjës na tha se ai ishte “i zënë me detyrimet që ka marrë më parë”.

Disa do të thoshin se bëhet fjalë për një bojkot të qartë dhe të organizuar ndajtemës.

Dialogu për Kosovën dhe gjithçka që po ndodh këtu nuk ka ndikim të drejtpërdrejtë në Vranjë, por indirekt, sigurisht që ka, për shkak të afërsisë territorialemes Kosovës dhe Vranjës, tha Nela Dimitrijeviq.

 

“Vranja është një mjedis i vogël specifik në raport me Bujanocin dhe Preshevën, sepse në vendin tonë multietniciteti nuk është i përfaqësuar në atë masë sikur në ato mjedise. Praktikisht, në Vranjë nuk ka shqiptarë, por Vranja është qendra administrative, territoriale dhe kulturore, si dhe çdo qendër tjetër eRrethit të Pçinjës, të cilës i takojnë edhe këto dy komuna dhe prandaj kjo lidhje është emadhe. Çdo gjë që ndodh në Kosovë reflektohet në Vranjë, dhe kështu ka qenë me dekada të tëra”, shtoi ajo.

“Ka shumë lidhje familjare, biznese dhe gjitha lidhjet e tjera me Kosovën dhe sa herë që ndodh ndonjë problem në Kosovë, çfarëdo situate kontestuese, Vranjaështë e parapër njerëzit që vijnë nga Kosova këtu, qoftë për shkak të këtyre lidhjeve që ata kanë, qoftë për shkak se është qyteti i tyre i parë më i madh që ata hasin. Pastaj qyteti përballet me faktin se duhet të kujdeset për këta njerëz, t'udalë në ndihmë, t'ju gjendet në vështirësi dhe kjo ka qenë kështu për dekada të tëra. Pas bombardimeve në vitin 1999, një numër i madh njerëzish nga Kosova erdhën pikërisht në Vranjë. Disa prej tyre janë vendosur përgjithmonë dhe kanë mbetur këtu për të jetuar deri më sot, duke rritur praktikisht numrin e banorëve dhe tashmë dukshëm janë përshtatur në këtë mënyrë jetese. Shumë prej tyre kanë vazhduar tutje, por për shumicën,ky ishte stacionii parë ku kishin qëndruar për kohë të shkurtër apo më të gjatë. Pikërisht për këtë, problemi i Kosovës me territorin tonë është i pandashëm”.

Dimitrijeviq beson se politikanëve lokalë, por edhe në nivelin qendror duhet gjithashtu t’u interesojë edhe aspekti ekonomik i marrëdhënieve të ndryshme në rajon.

 

“Është shumë i rëndësishëm aspekti ekonomik, periudha e tranzicionit në dy dekadat e fundit na ka sjellë një dimension të ri ekonomik në kuptim të krijimit të kompanive të shumta të vogla, të cilat tashmë janë në Kosovë, janë bërë gjithashtu kompanitë mëdha private, dhe këtu ka shumë hapësirë ​​për bashkëpunim ekonomik, shkëmbim dhe të ardhura. Kjo është pengesa më e madhe, kur ekziston vija zyrtare kufitare, por në fakt vijë kufitare jozyrtare, dhe është problem për import dhe eksport”, tha Dimitrijeviq.

 

Ajo beson se Kosova dhe Metohija është “një treg i madh dhe i pasur, që do të kishte rëndësi për një mjedis të tillë si Vranja, e cila është e varfër dhe me shumë të papunë. Besoj se në Vranjë ka shumë të tillë që me dëshirë do kishin shkuar për të punuar në Kosovë, në ndonjërën prej këtyre komunave ku popullata serbeështë shumicë, e ndoshta edhe në ato ku shqiptarët janë shumicë, sepse, të themi, Vranjanasit ende shkojnë herë pas here në pazar në Gjilan.
Çmimet atje janë më të favorshme, blejnë gjërat ushqimore esenciale sa më shumë që të munden, blejnë pak garderobë… Kjo është një lloj forme jozyrtare e bashkëpunimit që është

reduktuar në minimum, kurseka mundur të jetë shumë i rëndësishëm dhe i vlefshëm për Vranjën”, tha Dimitrijeviq.

 

Kur e pyetën nëse Vranjanasve u interesojnë tregimet rreth shkëmbimit të territoreve, të cilat shfaqen herë pas here në media, Dimitrijeviq tha se tregime të tilla shfaqen për vite me radhë.

“Disi duke kaluar nëpër të gjitha këto fatkeqësi, gjatë tridhjetë viteve të funditjemingurtësuar. Tani askush nuk reagon më dhe nuk e merr seriozisht, megjithëse është një rrezik real. Por aq shumë herë është parë, sa qëtingëllon joreale. Mendoj se edhe shkëmbimi i territoreve është joreal, sidomos në variantin “ne do të marrim Preshevën dhe Bujanocin dhe nuk do të japim asgjë”. Mendojse nuk vjen në shprehje kjo dhe se këtu vijmë në çështjen tonë kombëtare dhe në dialogun e brendshëm që është reduktuar në degët më të ulëta të mundshme. Kjo është arsyeja pse e gjithë kjo po na ndodhëkohëve të fundit. Në vend që t'i zgjidhim problemet në një tryezë në Bruksel, siç ka filluar, ne vazhdimisht kemi disa provokime. Vazhdimisht po ndodhin disa hapa dhe lëvizje të qeverisë aktuale nga të cilat populli i Kosovës ka vetëm dëm”, tha ajo.

“Unë kam një ndjenjë shumë të shprehur kombëtare patriotike, jam krenareqë jam serbe, por të dërgosh një tren të tillë në Kosovë … çfarë kemi pritur?”.

“E njëjtagjë është edhe provokimi me shkuarjen e Marko Gjuriqit në Kosovë. Nëse atij i është ndaluar të shkonte atje, është dashur ta thërriste delegacionin në Bruksel dhe të thoshte: “Pritni, çfarë është kjo? Ai është zyrtar i qeverisë, ai duhet të shkojë në Kosovë! “E jo, medoemosta dërgojnëme forcë atje, dhe pastaj krijojmë incident pse është arrestuar. Natyrisht që do ta arrestojnët! Edhe nëse dikush vjen në shtëpinë timë, ndërkohë që unë ia kam ndaluar që të vijë, unë do ta thërras policinë për ta arrestuar atë”, tha Dimitrijeviç.

Ajo mendon se përgjegjësia e mediave është e madhe në situata të tilla.

“Në parim, gazetariajonë ka rënë në degë shumë të ulëta gjatë këtij tranzicioni dhe ka nevojë për një reformë serioze dhe duhet të zgjohet nga kjo gjendje e vdekjes klinike. Unë me të vërtetë nuk e mbaj mend se ka qenë një kaos i tillë dhe më është e pamundur të filtrohen informacionet”, tha Dimitrijeviq, e cilaedhe vetë është marrë me gazetari për vite me rradhë.

 

“Në një situatë të tillë, kur me gazetari nuk merret vetëm ai që nuk dëshiron, ku një numër i mirë njerëzish që merren me mediat, janë me edukim shumë të dyshimtë, ku futet në gazetari për shkak të mungesës së punës, si mundësia e fundit për punë, nuk është çudi që e kemi atë çfarë kemi. Nuk ka më njerëzi, as saktësi informacionesh, nuk ka objektivitet… Kjo është diçka që çdo gazetar duhet tëjetë i pajisur në vend të autocensurës në kokë”, konsideron Dimitrijeviq. Ajo si një problem kyçnë Vranjë e potencon papunësinë.                                                                 “Në çdo regjistrim jemi më pak. Gjithnjë e më shumë të rinj po largohen dhe të gjithë të rinjtë që po shkojnë në fakultet, po shkojnë me pyetjen nëse do të kthehen. Pak prej tyre po kthehen, por edhe ata që po kthehen, po kthehen këtu në një situatë të pashpresë. Kjo është e tmerrshme! Në evidencën e entit tonë të punësimit i keni 70 mjekë! Ky është një fakultet shumë serioz, dhe ata shtatëdhjetë kanë investuar përpjekje vite e vite me radhë. Një numër madh i tyre kanë një mesatare shumë të lartë, sepse fakultetiështë i vështirë, ose e kanë mesatarene lartë, ose nuk e përfundojnë. Dhe tani kanë ardhur pas kësaj, janë kthyer këtu dhe nuk mund të krijojnë familje, sepse nuk mund ta sigurojnë ekzistencën për atë familje.Nukkanë çfarë të  bëjnë, përballen me një absurditet të plotë të jetës së tyre, dhe bëhet fjalë për njerëz të zgjuar, të rinj, të arsimuar që mund të japin më së shumti në këtë periudhë”. Ata tani duhet të mësojnë dhe se brenda disa dhjetë deri në pesëmbëdhjetë vite, shteti dhe qyteti mund të mbështeten tek ata më seriozisht. Përveç asajqë ne në qendrën tonë shëndetësore kemi shumë probleme dhe skandale që e përcjellin, kemi një mungesë serioze të mjekëve. Nuk ka pasur ndarje të specializimit me vite, specialistët mungojnë pothuajse në të gjitha repartet dhe janë më pak se sa kanë qenë,ndërsa pacientë ka më shumë se sa ka pasur, sepse populli është gjithnjë e më i sëmurë”, tha Dimitrijeviq.

Ajo shtoi se një problem i tillë me punësimin ekziston edhe në profesionettjera.

“Pastaj vijnë njerëzit nga Beogradi dhe thonë,”te ju të gjithë rrinë nëpër kafene dhe i kafshojnë lugët. Natyrisht se i kafshojnë lugët kur nuk kanë çfarë të bëjnë. Ata me gjithë dëshirë do ta kalonin gjithë ditën në punën e vet, duke bërë atë për çka janëshkolluar, në vend që të marrin njëqind dinarë nga prindërit dhe ta kalojnëditën ashtu”.

 

I pyetur nëse vranjanasvetërinj u interesojnë temat për Kosovën dhe Metohinë, Dimitrijeviq u përgjigj pozitivisht, dhe shtoi se ata megjithatë nuk “janë të gatshëm të shprehen publikisht”.

 

“Ata kanë një frikë të ngulitur, veçanërisht në kohën e pushtetit të tanishëm, se çdo gjë që ata do të thonë,do të kthehet kundër tyre. Ata thjesht janë gërditur nga politika gjatë gjithë këtyre viteve dhe gjithnjë e më pak janë në ndonjë parti politike, dhe ka më pak edhe nga ata që janë të gatshëm të thonë publikisht: “Jo, kjo nuk është në rregull!” Pavarësisht sa janë të arsimuar, të zgjuar, të gatshëm të punojnë, nuk janë të gatshëm të luftojnë, më mirë do të iknin nga problemet, respektivisht më me qejf do të paketonin çantat dhe do të dilnin jashtë vendit dhe atje do të harronin se kanë jetuar ndonjëherë në Vranjë”, konsideron ajo.

Ajo thotë se është shumë e vështirë për të besuar në gatishmërinë e supozuar prej 68 për qind të serbëve që të luftojnë për Kosovën dhe Metohinë. “Vështirë mund të besoj. Burri im në vitin 99 ka qenë pjesëmarrës aktiv i luftës në Kosovë, dhe në atë moment për të ishte një çështje normale e nderit kombëtar. Megjithatë, 19 vjet më vonë, kur shoh në kohën kur ai ishte në Kosovë, dhe vetëm për një fundjavë erdhi në shtëpi, ata që shetisnin nëpër Vranjë ose që kishin dezertuar dhe shkuar në Selanik apo diku tjetër, pasi mbaroi e gjitha, erdhën këtu dhe kaluan shumë më mirë. Disa prej tyre janë gjithmonë në pozita drejtuese, e cila bukur na ka bërë me dije se më mirë është tëjesh dezertor se sa luftëtar. Kjo nuk është në frymën e popullit serb, por praktika ka treguar se në momentin aktual kjo kështu fuksionon. Unë kam një rreth të madh të miqve dhe të njohurve dhe e kam të vështirë të besoj se 68% e njerëzve janë të gatshëm të shkojnë në Kosovë, siç e kam të vështirë të besoj se mua, me 49 vitet e mia, Vulini tani do të më detyrojë të shkoj në trajnim për ndihmën e parë për herë të pesëmbëdhjetë në jetë”.
 

Dimitrijeviç thotë se është “e sigurt” se “jemi pranë zgjidhjes”.

Nuk mund të them përfundimtare, nuk do ta zgjidhim ne problemin e Kosovës, sepse nuk ekanë zgjidh as para njëqind vjetësh. Thjeshtë ka shumë ngjarje, sidomos në vitin e kaluar, saqë ky është kulminim. Tashmë ka filluar të valojë dhe është e pashmangshmetë ulen në tryezë dhe paralajmërojnë vazhdimin e bisedimeve në Bruksel. Unë mendoj se ne do të marrim ofertën nga Evropa që nuk do të mundemi ta refuzojmë dhe që do të qetësojë pasionet për pak kohë. Mendoj se kjo histori do të përfundojë me formimin e Asociacionit të Komunave Serbe, por në një periudhë më të gjatë kohore. Mendojse në dy muajt e ardhshëm duhet të zgjidhet diçka më seriozisht dhe të shkohet me opsionin e referendumitdhe ndryshimin e Kushtetutës, dhe se ky është një drejtim në të cilin politika jonë do të duhet të lëvizë. Në esencë, pak do të varet nga ne. Në Bruksel, duhet të shtrohet pyetja pse diçka nuk po implementohet, pse nuk ka AKS, nëse ashtu janë pajtuar në vitin 2013? Çdo gjë tjetër do të thoshte kthim në vitin 1999”.

 

Dimitrijeviq mendon se është e nevojshme që konkretisht t'u ndihmohet serbëve që jetojnë në Kosovë dhe Metohi.

“Shteti duhet t’u ndihmojë njerëzve që kanë mbetur për të jetuar në Kosovë dhe Metohi.Nukdo t’i ndihmojë duke ua dërguar atyre Marko Gjuriqin, atyre ai nuk u nevojitet, kanë nevojë t’u rindërtohen shkollat, të ndërtohen oborret, të sigurohet transporti i fëmijëve për në shkolla, të ndërtojnë kisha për të ruajtur identitetin e tyre kombëtar, apo t’i renovojnë ato që i kanë… Nuk kanë nevojë njerëzit tanë në Kosovë për trenin me lara, pa marrë parasysh sa i bukur dhe i shtrenjtë, ata kanë nevojë për një tren të përditshëm, i cili edhe normalisht shkon dhe i plotëson disa nga nevojat e themelore civilizuese të tyre. Ata kanë nevojë për mbështetjen e Shtetit amë, sepse nëse tashmë kanë vendosur të qëndrojnë në një mjedis të tillë, atëherë është edhe më e rëndësishme që ta dinë semund të llogarisin në mbështetjen e shtetit të tyre dhe në territorin që ne dëshirojmë ta quajmë tonin. Por, në realitet, gjithnjë e më pak është iyni dhe gjithnjë e më pak kemi kompetencat tona në atë territor, por megjithatë, ata janë njerëzit tanë dhebashkatdhetarë që po përballen me probleme shumë më të mëdha dhe më të rëndësishme sesa ne këtu”, tha Dimitrijeviq.
Shoqata Qytetare “Qendra për Demokraci dhe Zhvillim të Jugut të Serbisë” nga Leskovcie organizoi tryezëne rrumbullakët me titull “Dialogu mbi Kosovën dhe Jugun e Serbisë” në Preshevë.

 

Qëllimi i projektit është që përfaqësuesit e jetës politike dhe ekonomike, të rinjtë dhe OJQ-të nga ky vend t’i paraqesin pikëpamjet, nevojat, problemet dhe idetë e tyre nga këndi i mjedisit në të cilin jetojnë dhe në kontekst të bisedimeve për zgjidhjen e problemit të Kosovës.

 

Projekti “Dialogu në Jug” mbështetet nga Fondacioni për Shoqëri të Hapur.

Prati
Obavesti me o
guest

0 Komentara
Inline Feedbacks
Prikaži sve komentare