GRAČANICA-KOSOVSKA MITROVICA
Obeležavanje Vidovdana ove godine na Gazimestanu proteklo je u većem broju prisutnih u odnosu na
prethodne godine. Bila je prisutna pre svega srpska mladež iz tzv. centralne Srbije, brojnih gradova
Beograda, Valjeva, Kraljeva, iz Crne Gore i iz inostranstva. Na skupu nisu primećeni članovi tzv. Srpske
liste kao ni Vučićevi jurišnici iz Ćacilenda.
Po završetku liturgije kada se najveći deo građana razišao kosovska policija je bez ikakvog razloga
privela uz žestoke mere prinude i batinanja, torture i mučenja srpsku mladež. Nikakvih simbola, majica,
plaketa, nacionalnih rekvizita kod građana nije bilo jer nisu hteli da daju povoda za intervenciju kosovske
policije. Privedeni Srbi govore o nezapamćenom izlivu besa i mržnje agrisivnih kosovskih policajaca uz
primoravanje uhapšenih da viču „Kosovo republika“.
Ovakva slika odudara od one koju je predstavnik delegacije srpskih studenata iz Beograda Mihailo
Marković sa pravnog fakulteta nedavno izjavio govoreći o skladnom odnosu Srba i Albanaca u Prištini.
Malo tužno, imajući u vidu da Srba u Prištini nema.
Malo je čudan i postupak srpskih mitropolita koji su odmah po završetku liturgije seli u svoje
besne džipove ostavljajući verujuću srpsku mladež na milost i nemilost dželatima u uniformi kosovskih
policajaca. Sama reakcija eparhije raško-prizrenske na hapšenje srpske omladine je bila zakasnela i to tek
posle prozivki Srpskog nacionalnog foruma.
Reakcija zvaničnog Beograda je već uobičajena. Zapomaganje, cviljenje, jadikovanje, kukumavčenje… Ako
Beograd stvarno misli, a po Ustavu Republike Srbije je dužan, da zaštiti Srbe na Kosovu i Metohiji mora
da primeni princip reciprociteta i u hapšnju, i u ekonomiji, i u registarskim tablicama i ličnim
dokumentima. Takav odgovor vlasti u Prištini jedino razumeju. Prenemaganje Beograda uz optužbe na račun
Kurtija nisu svrsishodne. Zbog ispoljene nemoći samo još više podstiču teror nad Srbima a premijeru
kosovske vlade zbog nasilja nad Srbima kod albanskog življa samo podižu rejting. Inače pre dve godine u
okviru svojih pet tačaka pomoći Srbima na Kosovu i Meothiji Aleksandar Vučić je obećao u tački 5 da će
javni tužioc Srbije da procesuira sve vinovnike nasilja nad Srbima na prostoru južne srpske pokrajine. Po
običaju slagao je, jer je 2016. godine mimo važećenjg ustava Republike Srbije sa Isom Mustafom potpisao
dokument kojim se Srbija odriče pravne nadležnosti nad stanovicima Kosova i Metohije.
A možda sve to i nije nimalo neobično. I Aleksandar Vučić i Aljbin Kurti su miljenici, bolje reći
marionete, Berlina. U Beogradu je stalni savetnik nemačke vlade koja ga i plaća i koji se samo šeta od
Nemanjine ulice do Andrićevog venca idući putem funkcija koje zauzima Aleksandar Vučić. Godine 1914.
Kraljevina Srbije je odbila ponudu Beča da na tlu Kraljevine istražuju ubistvo Franje Ferdinanda a danas
je vladar Srbije dragovoljno nemačke službenike udomio u okviru svoje administracije. Nažalost, ali tako
jeste, državna i nacionalna politika Srbije ne vodi se iz Beograda nego iz Berlina. Briselski sporazum,
Francusko-nemački plan su jasan dokaz tome.
Zato jedini način da se zaustavi egzodus, teror, nasilje i progon Srba iz južne srpske pokrajine jeste
odlazak sa vlasti kriminalnog, diktatorskog, izdajničkog i marionetskog režima Aleksandra Vučića. Ako on
politički preživi, Srbi na Kosovu i Metohiji fizički neće.
Srpsko nacionalno veće
Kosova i Metohije