Slavica B. Lazarević: Igra sudbine

LESKOVAC
Četrdesetak ljubitelja pisane reči imalo je priliku da prisustvuje promociji romana
Igra sudbine autorke Slavice B. Lazarević, koja je održana u galerisjkom prostoru
Leskovačkog kulturnog centra. Igra sudbine je prvo prozno delo Lazarevićeve, do sada
poznate po nekoliko knjiga koje su predstavljale tematske zbirke poezije.
O romanu su nadahnuto govorili Slađana Mladenović, u ulozi promotera, književnik
Zoran Jovanović, koji roman potpisuje u ulozi urednika, i profesorica Biljana
Mičić, kao recenzent.
-Roman Slavice Lazarević Igra sudbine duboko je lična, intimna ispovest o jednoj
univerzalnoj temi, tolikoosetljivoj i bolnoj da je kroz vremena i naraštaje svako ko se
sa njom suočio može oblikovati u svoju posebnu priču, interpretirati na svoj način,
predočiti svoj spektar osećanja, misli, nedoumica koje je ona pokrenula, – rekla je
Biljana Mičić u uvodnoj reči, i nastavila:

Centralna tema ovog romana jeste suočavanje sa nemogućnošću da se ostavi potomstvo
i borba da se najveća, životna želja ostvari. Pored centralne teme, nižu se i brojne
druge, s njom nužno skopčane i povezane: supružanska ljubav i napor da se ona ne
okrnji u spletu događaja koji osujećuju želju jednog privrženog para da svoju
egzistenciju obogate roditeljstvom; tu je i tema društvena konvencija, očekivanje
sredine, pritiska i teskobe koje takva atmosfera stvara. Retrospekcije uvode i nove
teme: bolno razočarenje i izdaja od strane najbližih, što uzrokuje najdublje lomove
koji ostavljaju trajne posledice na čovekovu psihu i njegov život.
Put borbe za majčinstvo predstavljen je vrlo sugestivno, duboko proživljeno,
osvetljavajući i prirodu ljudske psihe u suočavanju sa graničnim situacijama – gde
racionalni putevi zvanične nauke ne pomažu, ide se putevima narodnih verovanja.
ubeđenja. putem religije, vere koja, bez obzira na ishodište želje, donosi nadu i
utehu. Ova ispovest donosi i svedočanstvo o snazi ličnosti, o preispitivanjima, o
dilemama, teškim odlukama, o napooru da se istraje na odabranom putu, ali i da se ne
posrne, ne propšadne, ne sklizne u provaliju ako se na kraju puta ne vidi ostvarenje
sna.
U romanu preovladava lirski diskurs zato što je čitava ispovest satkana od čistih
emocija. I naracija je sva prožeta i natopljena lirizmom – otuda je i izraz lirski.
Inverzije, elipse, deskrippcije, metafore, poređenja pomažu autorki da što
sugestivnije izrazi sve muke borbe za potomstvo i za pronalaženje smisla u onome što
je život doneo, što je sudbina predodredila i namenila pojedincu.
Gotovo iza svakog segmenta u kojem se u prožimanju narativnog i lirskog predočava
jedna etapa na mukotrpnoj stazi ka ostvarenju želje i ka spašavanju integriteta
voljene osobe, ali i sopstvene ličnosti, slede refleksije. koje, iz perspektive
proživljenog, promišljenog, životnim iskustvom iskristalisanog saznanja, svedoče o
darovima i nedaćama života, o borbi, upornosti, o očaju, o mirenju sa sudbinom, o
traženju i pronalaženju smisla: „Život se lagano utiskivao u mene… Shvatila sam da
je sreća u životu umeće kretanja kroz vijugave puteve i prihvatanje onoga što nam je
život nametnuo, čak i onda kada nam se želje ne ostvare. Moram prihvatiti svoju
jedinstvenost i autentičnost. Biti ponosna na nju, bez obzira na ishod. U svakom
trenutku želim se sećati pružene ruke i svega što je lepo bilo.“
Na pojedinim mestima romana narativni i lirsko-meditativni segmenti sasvim
prirodno pretaču se u poeziju, što potvrđuje dubok lirizam ovog teksta.
Igra sudbine je roman koji svedoči o istrajnoj, upornoj borbi za ostvarenje sna, o
borbi za potomstvo i o osujećenoj želji za roditeljstvom. Pre svega, ovo je roman o
ljubavi – o ljubavi prema bližnjem, o ljubavi prema deci, najzad, o ljubavi prema